Η θεραπευτική γλώσσα και το ψυχολογικό λεξιλογίο έχει εισέλθει στην καθημερινή μας επικοινωνία και στο πως μιλάμε για τον εαυτό μας. Ακούμε και λέμε ότι πρέπει να βάλουμε όρια, ότι κάποιoς γνωστός είναι νάρκισσος, τοξικός ή χειριστικός ή ότι φοβόμαστε τον επανατραυματισμό στο ξεκίνημα μια καινούργιας σχέσης. Έχουμε την γλώσσα για να κατανοήσουμε και να εξηγήσουμε τον εαυτό και τους άλλους αλλά πότε αυτό δεν είναι αρκετό; Πότε πραγματικά χρειαζόμαστε θεραπεία; Και πως θα το καταλάβουμε;
Πολλοί άνθρωποι απευθύνονται σε ειδικό ψυχικής υγείας όταν βιώνουν μια κρίση: ένας χωρισμός, μια απώλεια, μια αιφνίδια αλλαγή στην ζωή τους. Άλλες φορές η συνειδητοποίηση έρχεται σταδιακά: ο ύπνος κι η διάθεση χειροτερεύει, το άγχος αυξάνεται κι οι δυσκολίες γίνονται με το πέρασμα του χρόνου μη διαχειρίσιμες και επηρεάζουν την λειτουργικότητα και τις σχέσεις μας με τους σημαντικούς μας ανθρώπους. Μπορούμε να δούμε αυτήν την δυναμική να ξετυλίγεται διπλά: Η συζήτηση κι η στήριξη τ@ φίλ@ μας μοιάζει μη αρκετή να μας απαλύνει, χαλαρώσει ή δώσει ενέργεια. Από την άλλη ίσως ακούσουμε το παράπονο “Όλο τα ίδια μας λες. Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξεις κάτι; Ούτε που με ρώτησες, εγώ τι κάνω”. Στο ίδιο μοτίβο μπορεί να παρατηρήσουμε ότι τα χόμπι ή οι πρακτικες αυτοφροντίδας μας δεν μας κάνουν να νιώθουμε χαρά, ξεκούραση, δεν μας συνδέουν με τους σημαντικούς ανθρώπους. Όλα τα παραπάνω μπορούν να ηχήσουν ως προσκλήσεις να κανουμε το βήμα και να απευθυνθούμε σε ειδικό ψυχικής υγείας.
Μια ακόμα πραγματικότητα κατά την αναζήτηση θεραπείας είναι ότι κάποιες φορές έχουμε αίτημα για κάποι@ άλλ@: Θέλουμε να κάνουμε τ@ σύντροφ@ να μας καταλάβει, να δούμε αν αυτό που κάνει το παιδί μας είναι στα πλαίσια του “φυσιολογικού”. Πάλι όμως θα αντιμετωπίσουμε την ίδια προ(σ)κληση: μπορούμε να σταθούμε και να αναλογιστούμε για τον εαυτό μας και το πως σχετιζόμαστε; Καμιά συμπεριφορά δεν εμφάνιζεται στο κενό, αλλά συνδέεται με τις συμπεριφορές που έρχονται πριν και μετά της.
Η απόφαση για θεραπεία είναι τελικά βαθιά προσωπική. Μας προσκαλει να έχουμε θάρρος να είμαστε ευάλωτοι. Να είμαστε ανοιχτοί στο να δούμε τον εαυτό μας και τους άλλους με νέα μάτια.